Στη Σοβιετική Ένωση, το πειθαρχημένο παιδί, σε αντίθεση με το «άγριο» και «επικίνδυνο», χρησίμευσε ως σύμβολο ενός φωτεινού, ουτοπικού σοβιετικού μέλλοντος, ένα μέλλον που θα ήταν σύγχρονο, ομοιογενές, και ταυτόχρονα γεμάτο ευημερία. Τα υπάκουα παιδιά με ομοιόμορφη συμπεριφορά συμβάδιζαν με τα ιδανικά μιας τυποποιημένης, βιομηχανικής κοινωνίας. Τα τουβλάκια των παιχνιδιών χρησιμοποιήθηκαν ως μοντέλο και μεταφορά για την οικοδόμηση αυτής της νέας κοινωνίας μέσω τεχνογνωσίας και σκληρής δουλειάς. Η παιδική ηλικία ήταν μια κοινωνική κατασκευή. Η εικονογραφία που σχετίζεται με το παιχνίδι από τη Σοβιετική Ένωση απεικονίζει τρόπους με τους οποίους οι ενήλικες καθοδηγούσαν τα παιδιά σύμφωνα με το κυρίαρχο κομμουνιστικό πρότυπο. Το βιβλίο της Nina Sakonskaia Mamin Most (Η Γέφυρα της Μητέρας), που δημοσιεύθηκε το 1933, είναι ένα φωτεινό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο τα παιχνίδια κατασκευής ενσωματώθηκαν σε πολιτικές αφηγήσεις. Η γυναίκα «ήρωας» αυτού του βιβλίου είναι μια μηχανικός που εργάζεται για να σχεδιάσει μια γέφυρα. Το κοριτσάκι της εμφανίζεται στο πάτωμα δίπλα της, παίζοντας με τουβλάκια. Καθώς η μητέρα είναι απασχολημένη δημιουργώντας μια περίπλοκη, καινοτόμο τεχνική δομή, το κορίτσι απορροφάται εξίσου με την οικοδόμηση του καινούργιου στη μικρή κλίμακα.
